Przedstawiciele zawodów medycznych działają dziś nie jako „służba zdrowia”, lecz jako pracownicy sektora „ochrony zdrowia”. Oprócz lekarzy potrzebni są wykształceni ludzie, którzy będą w nim pracować: pielęgniarki, położne, ratownicy medyczni, fizjoterapeuci, kosmetolodzy, analitycy medyczni oraz ci, którzy będą kierować ich pracą.
Jak pisze Maria Miller z Zakładu Epidemiologii i Promocji Zdrowia (Szkoła Zdrowia Publicznego, Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego w W-wie) najlepiej zrozumieć cele tego ważnego społecznie zadania śledząc ewolucję definicji zdrowia publicznego.
„... W roku 1920 C. E. A. Winslow, profesor zdrowia publicznego na Uniwersytecie Yale w New Haven sformułował definicję zdrowia publicznego, która może być rozumiana jako: nauka i sztuka zapobiegania chorobom, wydłużania życia i promocji zdrowia – poprzez zorganizowane wysiłki społeczeństwa wyrażające się w działaniach na rzecz higieny środowiska, zwalczania chorób zakaźnych, nauczania zasad higieny indywidualnej, organizację świadczeń lekarskich i pielęgniarskich, ukierunkowanych na wczesne diagnozowanie i profilaktycznie ukierunkowanie leczenie oraz – rozwój mechanizmów społecznych, które zapewnią każdemu poziom bytowania umożliwiający utrzymanie zdrowia.
Definicja Winslowa, podsumowująca podstawowe działania zdrowia publicznego i podkreślająca wpływ mechanizmów społecznych na kształtowanie się sytuacji zdrowotnej ludności, miała w momencie powstania walor nowoczesności i spełniała dobrze swoja rolę aż do początku lat siedemdziesiątych XX wieku, kiedy rozpoczął się proces powstawania pojęcia Nowego Zdrowia Publicznego.
Wielokrotnie modyfikowano tę klasyczną i historyczną lecz wciąż aktualną definicję. Najbardziej lapidarną, a jednocześnie bardzo pojemną wydaje się zaproponowana przez E. D. Achesona: „Zdrowie publiczne to nauka i sztuka zapobiegania chorobom, przedłużania życia, promowanie zdrowia poprzez zorganizowane wysiłki społeczne”.
Zdrowie publiczne jest stosunkowo nowym i bez wątpienia fundamentalnym kierunkiem studiów. Studia na tym kierunku wymagają predyspozycji analitycznych, cech przywódczych, misyjnej pasji w upowszechnianiu postaw prozdrowotnych.
Absolwenci zdrowia publicznego to nie tylko kandydaci na dyrektorów szpitali. W ich gestii leży szeroko pojęta ochrona zdrowia. Będą więc przygotowani do dbania o dobrostan społeczeństwa też w inny sposób – przez przygotowanie narodowego programu ochrony zdrowia i kontrolę jego realizacji, przez przygotowanie, planowanie, realizację i ocenę programów profilaktycznych, przez rozpoznawanie i prognozowanie zagrożeń zdrowotnych w społeczeństwie, przez organizowanie i planowanie dostępu do świadczeń medycznych, przez analizę kosztów udzielania świadczeń medycznych, rehabilitacji i promocji zdrowia.
By zdobyć tak szerokie umiejętności, w trakcie nauki studenci będą zgłębiać między innymi zagadnienia z dziedziny: demografii, nauki o człowieku, podstaw (propedeutyki) medycyny i zdrowia publicznego, podstaw promocji zdrowia i edukacji zdrowotnej, podstaw epidemiologii, ekonomii i finansów w ochronie zdrowia, organizacji i zarządzania, podstaw polityki społecznej i zdrowotnej, problemów zdrowia w skali międzynarodowej, zasobów i systemów informacyjnych w ochronie zdrowia, marketingu usług zdrowotnych. Wszystko to da im podstawy teoretyczne do pracy, której celem jest nasze zdrowie.
Absolwent jest przygotowany do pełnienia funkcji kierowniczych w publicznych i niepublicznych zakładach opieki zdrowotnej, na różnych szczeblach administracji rządowej i pozarządowej oraz organizacjach działających na rzecz ochrony środowiska przyrodniczego.