Czy praca w polskiej zbrojeniówce to stabilna ścieżka kariery na dekady, czy jedynie odpowiedź na chwilową koniunkturę? Polska Grupa Zbrojeniowa wyrasta na jedną z kluczowych lokomotyw innowacji i rozwoju gospodarczego w kraju, planując dalszy dynamiczny wzrost zatrudnienia oraz ekspansję na rynki zagraniczne.
O długofalowych perspektywach dla inżynierów i menedżerów, programach wsparcia dla młodzieży, misji budowania krajowych kompetencji technologicznych oraz ambitnych planach wejścia do pierwszej dziesiątki największych firm obronnych w Europie – podczas Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego (MSPO) w Kielcach – z Prezesem Zarządu PGZ, Adamem Leszkiewiczem, rozmawiał Bartosz Stawiarz.
Artykuł opublikowany w miesięczniku edukacyjnym Perspektywy nr 11-12/2026
– Z badań Komisji Europejskiej i stowarzyszenia firm zbrojeniowych ASD wynika, że 58 procent osób dorosłych uważa ofertę pracy w sektorze obronności za interesującą, jednak tylko 6 procent rzeczywiście aplikuje. Jak pokazywać firmy z państwa branży, w tym Polską Grupę Zbrojeniową, żeby zwiększyć zainteresowanie pracą w tym sektorze?
– Zacznę od tego, że prowadzimy działalność biznesową, ponieważ jesteśmy spółką prawa handlowego. Musimy dbać o jej efektywność, ale jednocześnie jesteśmy częścią strategicznej misji państwa, elementem systemu bezpieczeństwa kraju oraz partnerem wojska. To istotnie wpływa na postrzeganie PGZ jako pracodawcy.
Druga sprawa wiąże się z tym, jak patrzymy na przemysł zbrojeniowy. Musimy przyzwyczaić się do myśli, że jego obecny rozwój nie jest chwilową modą. Przez lata firmy takie, jak Cegielski, Bumar-Łabędy, Huta Stalowa Wola czy Zakłady Mechaniczne w Tarnowie przechodziły trudne momenty. Brakowało produkcji i zamówień, a przedsiębiorstwa znajdowały się w bardzo trudnej sytuacji. Dzisiaj musimy budować przekonanie, że rozwój tego przemysłu ma charakter trwały. Inwestowanie w bezpieczeństwo jest jednocześnie inwestycją w rozwój.
W wielu krajach przemysł wojskowy i kosmiczny stały się iskrą, która rozpaliła rozwój gospodarczy. To samo chcemy osiągnąć w Polsce. Dlatego tak dużo mówimy o rozwoju lokalnych ośrodków przemysłowych w Sanoku, Jaśle, Tarnowie, Jelczu, Bydgoszczy czy Gdyni. Inwestycje w zakłady oznaczają nie tylko nowe miejsca pracy, lecz także zamówienia dla lokalnych firm, rozwój szkolnictwa technicznego, współpracę z uczelniami i dodatkowe wpływy do budżetów samorządów.

– Co odpowie pan ludziom, którzy obawiają się, że zatrudnią się w zakładzie w Skarżysku-Kamiennej, zaczną przekwalifikowywać się i budować ścieżkę kariery w branży obronnej, zdobędą określone kompetencje, a tymczasem wojna zostanie zamrożona, budżet obronny UE oraz Polski się zmniejszy i firmy ograniczą ilość etatów.
– W moim przekonaniu zagrożenie ma charakter trwały. Nie jest to perspektywa dwóch czy trzech lat, lecz dziesięcioleci. Nawet jeżeli wojna zostanie zamrożona, skąd pewność, że za jakiś czas nie wybuchnie ponownie?
Dlatego przekonujemy, że związanie kariery zawodowej z przemysłem zbrojeniowym jest wyborem dającym długoterminowe perspektywy. Warto nauczyć się naprawiać samoloty F-16, czołgi Abrams czy śmigłowce Apache. Wierzymy, że przemysł zbrojeniowy będzie trwałym motorem rozwoju przemysłowego Polski przez kolejne dziesięciolecia.
– Czy w obliczu spowolnienia w europejskiej branży samochodowej, w której mamy w Polsce zarówno zakłady globalnych marek, jak i polskie firmy podwykonawcze, przemysł zbrojeniowy może stać się sektorem zdolnym do przejęcia tych kadr oraz nową lokomotywą innowacji?

– Dobrym przykładem jest Jelcz, który dawniej był znany z działalności na rynku cywilnym, a obecnie całkowicie przestawił się na produkcję na potrzeby sektora obronnego. Dzisiaj projektuje nowe, innowacyjne rozwiązania z myślą o wojsku.
Zapotrzebowanie w tym obszarze jest bardzo duże. Widać wyraźnie, że branża samochodowa poszukuje dla siebie nowego miejsca i możliwości wejścia w inne sektory. My również chcemy ograniczać zakupy zagraniczne i rozwijać krajowy łańcuch dostaw poprzez współpracę z podmiotami działającymi w Polsce. Chodzi o to, aby jak największa część wartości zamówień obronnych pozostawała w kraju: w polskich zakładach, technologiach, miejscach pracy i kompetencjach.

Pamiętajmy, że kiedy mówimy o zbrojeniówce, mamy na myśli nie tylko największe zakłady obronne, lecz także setki prywatnych firm dostarczających elementy i komponenty do naszych produktów, między innymi pojazdów pancernych i kołowych oraz innych rodzajów uzbrojenia. Rozwój PGZ powinien więc otwierać nowe możliwości nie tylko przed spółkami Grupy, ale także przed całym krajowym przemysłem, w tym firmami, które dotychczas działały przede wszystkim na rynku cywilnym.
– Gdyby miał pan w kilku zdaniach powiedzieć, dlaczego warto związać swoją przyszłość z PGZ, co by pan odpowiedział?
– PGZ zatrudnia dzisiaj ponad 23 tysiące pracowników i jest największą firmą zbrojeniową w Polsce. Jesteśmy liderem i integratorem krajowego przemysłu zbrojeniowego oraz jedną z kilkunastu największych firm tego rodzaju w Europie. Grupa obejmuje ponad 60 spółek i blisko 100 zakładów, z których większość prowadzi działalność w obszarze obronnym.
Mamy szerokie portfolio, obejmujące ponad 700 produktów i współpracujemy z podmiotami prywatnymi. Jesteśmy najważniejszym partnerem wojska w zakresie zaopatrzenia oraz modernizacji technicznej. Dostarczamy sprzęt niezbędny zarówno Siłom Zbrojnym RP, jak i odbiorcom zagranicznym. Eksportujemy nasze produkty i poszukujemy kolejnych rynków.
Aktywnie rozwijamy się również na rynku technologii podwójnego zastosowania, czyli dual-use. Bardzo ważne są dla nas nowe technologie, w tym bezzałogowe pojazdy powietrzne i lądowe, ale także załogowe platformy kołowe i pancerne.
W naszej ofercie znajdują się między innymi broń, rakiety, miny oraz szeroka gama sprzętu potrzebnego wojsku, a także wyposażenie indywidualne, takie jak mundury, hełmy czy kaski. Bez potencjału PGZ sprawne funkcjonowanie i techniczna modernizacja Sił Zbrojnych RP nie byłyby możliwe.

– Jakich pracowników będziecie potrzebowali w ciągu najbliższych pięciu lat, do czasu rozliczenia programu SAFE, i ile osób planujecie zatrudnić?
– Zacznijmy od doprecyzowania, że realizacja programu SAFE potrwa do końca 2030 roku. Jestem jednak przekonany, że będzie on w jakiejś formule kontynuowany. Od 2028 roku ma funkcjonować Fundusz Konkurencyjności, który w ramach nowej perspektywy finansowej ma przewidywać znaczące środki unijne na obronność. Istnieją również inne instrumenty np. Europejski Fundusz Obronny.
W coraz większym stopniu będziemy zajmować się także utrzymaniem sprzętu, który jest obecnie produkowany i kupowany. Zapotrzebowanie na pracowników jest więc duże i nadal będzie rosło.
Potrzebujemy młodych ludzi kończących szkoły techniczne. Byłoby dobrze, gdyby następnie kontynuowali naukę na studiach.
Poszukujemy osób o różnych kompetencjach, od projektantów i konstruktorów po informatyków i specjalistów zajmujących się nowymi technologiami.
Współczesne systemy uzbrojenia są zaawansowane, zintegrowane i sterowane cyfrowo. Dobrym przykładem jest nasz projekt ochrony antydronowej. Taki system obejmuje elementy wykrywania, w tym radary, następnie identyfikację i śledzenie celu, a na końcu moduły reagowania, czyli efektory umożliwiające jego neutralizację elektroniczną lub kinetyczną.
Wszystkie te elementy muszą działać w ramach zintegrowanego systemu. Dlatego potrzebujemy informatyków, mechatroników, mechaników oraz specjalistów znających się na maszynach. Potrzebujemy również ekonomistów, prawników i finansistów do działów wspierających.
Podobne potrzeby występują w wojsku.
Potrzebne są osoby, które potrafią naprawić sprzęt, rozpoznać awarię i właściwie zareagować, ale potrzebni są także sprawni menedżerowie. To ogromny rynek pracy.
Na przykład Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie może kształcić kadry nie tylko dla przemysłu obronnego, lecz także bezpośrednio dla wojska. Wojsko dysponuje centrami logistycznymi, regionalnymi bazami i ogromnymi środkami finansowymi, którymi trzeba profesjonalnie zarządzać. Funkcjonują tam również komórki organizacyjne wymagające kompetencji menedżerskich.
W miarę jak armia będzie się powiększać, potrzebni będą nie tylko dowódcy, lecz także osoby, które potrafią sprawnie zarządzać organizacją, logistyką i finansami. Dynamicznie rozwijający się przemysł zbrojeniowy będzie potrzebował wielu pracowników o różnych specjalizacjach. W ciągu ostatnich dwóch lat zwiększyliśmy zatrudnienie o 15 procent.

– Czyli powyżej średniej europejskiej, która wynosi około 7 procent?
– Tak. Dla przykładu Gamrat, spółka należąca do naszej Grupy i działająca w Jaśle, zwiększył zatrudnienie aż o 60 procent.
– Czy jest to również propozycja dla osób, które niekoniecznie wiążą swoją przyszłość z największymi ośrodkami miejskimi?
– Oczywiście. Mamy zakłady w dużych miastach, takich jak Poznań, Łódź, Bydgoszcz czy Gdynia, a także na terenie aglomeracji śląskiej. W Warszawie działają dwie nasze firmy.
Wiele naszych zakładów znajduje się jednak w miastach powiatowych, gdzie są ważnymi pracodawcami i naturalnie zagospodarowują lokalny rynek pracy. Można kształcić się w Kielcach, a potem pracować w Skarżysku-Kamiennej. Można studiować w Krakowie, a następnie znaleźć zatrudnienie w Tarnowie, Jaśle czy Sanoku. Właśnie tam szukamy nowych pracowników.
Chcemy, aby rozwój przemysłu obronnego wzmacniał regionalne ośrodki przemysłowe, zatrzymywał specjalistów i tworzył atrakcyjne perspektywy dla młodych ludzi również poza największymi metropoliami.
– Czy zakłada pan, że 15-procentowe tempo wzrostu zatrudnienia zostanie utrzymane?
– Pozyskaliśmy w ramach programu SAFE zamówienia o wartości ponad 100 miliardów złotych. Realizacja tak dużego portfela będzie wymagała odpowiednio licznych i kompetentnych kadr. Jest to skala znacznie większa od tej, z którą mieliśmy do czynienia jeszcze rok czy dwa lata temu.
Nie chodzi przy tym wyłącznie o produkcję Borsuka czy innych pojazdów pancernych w Stalowej Woli albo Gliwicach. Konieczne jest również sprawne zarządzanie wszystkimi procesami związanymi z realizacją tych zamówień.
Dlatego potrzebujemy ekonomistów, audytorów i kontrolerów, ale także inżynierów i informatyków. Poszukujemy ludzi odpowiedzialnych za funkcjonowanie zakładów, instalacji oraz całej organizacji. Przemysł staje się coraz bardziej nowoczesny, dlatego rośnie zapotrzebowanie na kompetencje związane z nowoczesnymi systemami zarządzania oraz sztuczną inteligencją.
Realizujemy również projekty inicjowane przez Unię Europejską. Dotyczą one przede wszystkim cyberbezpieczeństwa, ale także systemów zabezpieczeń, technologii dronowych i ochrony obronnej infrastruktury krytycznej.
Interesuje nas również sektor kosmiczny. Podpisaliśmy ważną umowę dotyczącą zwiększenia naszej obecności w przemyśle kosmicznym. Mamy już doświadczenie w obszarze satelitów rozpoznawczych, a kolejnym kierunkiem są satelity łącznościowe i komunikacyjne.
Chcemy rozwijać kompetencje w tym obszarze, ponieważ technologie kosmiczne będą miały coraz większe znaczenie dla bezpieczeństwa państwa i nowoczesnej gospodarki. Zależy nam, aby związane z nimi technologie, kompetencje i miejsca pracy były budowane i trwale zakorzeniane w Polsce. Tutaj również potrzebujemy specjalistów.
– Jak wygląda zatrudnianie kobiet w sektorze obronnym? Czy przemysł zbrojeniowy jest dobrym miejscem do budowania przez kobiety kariery zawodowej?
– Oczywiście. Kobiety mogą z powodzeniem rozwijać karierę w każdym obszarze działalności PGZ.
Podczas tegorocznego Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w Kielcach zorganizowaliśmy panel, w ramach którego prezeski naszych spółek opowiadały o swojej drodze zawodowej, doświadczeniach oraz możliwościach rozwoju kobiet w branży zbrojeniowej.
Zapraszamy do kontaktu wszystkie kobiety zainteresowane karierą w przemyśle obronnym, w tym uczestniczki ogólnopolskiej akcji Perspektyw i polskich uczelni „Dziewczyny na politechniki!”. Może to być początek udanej kariery w zbrojeniówce.
– Zainicjował pan działania skierowane do szkół średnich. Na czym polega ten program, kto może się do niego zgłosić i jakie cele chce osiągnąć PGZ?
– Jest to odpowiedź na realne potrzeby rynku pracy. Mamy dzisiaj rynek pracownika, dlatego każdy pracodawca poszukuje odpowiednio przygotowanych kadr. My również.
Uważamy, że współpracę należy rozpoczynać już na poziomie szkół średnich. Chcemy wspierać tworzenie klas profilowanych, a w przyszłości być może również całych szkół przygotowujących młodych ludzi do pracy w nowoczesnym przemyśle.

– Czy byłby to powrót do szkół przyzakładowych, które w czasach „słusznie minionych” funkcjonowały przy wielu zakładach zaawansowanych technologii?
– Nie chciałbym używać dokładnie tego sformułowania, ale sama idea jest podobna. Szkoły współpracujące bezpośrednio z zakładami przemysłowymi mogą być bardzo dobrym rozwiązaniem.
Nie wszyscy młodzi ludzie będą przecież kształcić się w liceach ogólnokształcących. Potrzebujemy absolwentów techników, najlepiej przygotowywanych pod kątem konkretnych potrzeb zakładów. Taka współpraca daje uczniom możliwość odbywania praktyk i staży, a pracodawcom pozwala uczestniczyć w rozwijaniu potrzebnych kompetencji.
– Na jakie korzyści mogą liczyć klasy patronackie?
– Do każdego przypadku podchodzimy indywidualnie. Mamy obecnie około 90 klas patronackich w 40 miastach. Większość naszych spółek współpracuje ze szkołami, między innymi poprzez organizację staży i praktyk, dodatkowe finansowanie oraz nagrody dla uczniów osiągających najlepsze wyniki.
Chcemy wspierać najbardziej uzdolnionych i zaangażowanych uczniów, pomagać im w zdobywaniu odpowiednich kompetencji, a następnie zachęcać ich do związania swojej przyszłości zawodowej z naszą Grupą.
– Czy szkoły mogą samodzielnie zgłaszać się do programu?
– Oczywiście. Najlepiej skontaktować się z nami pod adresem
– Czy istnieje wizja stworzenia szkoły dedykowanej PGZ, podobnie jak Wojska Obrony Cyberprzestrzeni powołały przy Wojskowej Akademii Technicznej Wojskowe Ogólnokształcące Liceum Informatyczne im. Polskich Kryptologów?
– Tak, oczywiście. Za takim projektem musi jednak stać pewność zatrudnienia, trwałość zamówień oraz systematyczny rozwój przemysłu obronnego. Staramy się tworzyć warunki pozwalające realizować wszystkie te cele.
– Na czym polega program „Talenty PGZ”?
– Program jest skierowany do szkół i uczelni. Polega między innymi na finansowaniu oraz nagradzaniu najlepszych prac licencjackich i magisterskich, a w przyszłości być może również doktorskich. Jego celem jest identyfikowanie i wspieranie talentów.
Dzięki współpracy z uczelniami możemy dostrzegać osoby, które szczególnie się wyróżniają, a następnie zapraszać je do współpracy z Polską Grupą Zbrojeniową.
– Czy uczelnie mogą samodzielnie zgłaszać się do tego programu?
– Mamy zawarte porozumienia z uczelniami wojskowymi, ale jesteśmy otwarci na współpracę. Zapraszamy do kontaktu także inne uczelnie, zwłaszcza politechniki.
– Jakie możliwości mają uczelnie, które chciałyby rozpocząć współpracę z PGZ?
– Chcemy budować Polską Grupę Zbrojeniową, z której wszyscy będziemy dumni. Naszą ambicją jest wejście do pierwszej dziesiątki największych i najlepszych przedsiębiorstw obronnych w Europie. Osiągnięcie tego celu wymaga pozyskiwania najlepszych kadr.
Chcemy, aby przemysł obronny stał się ważnym impulsem dla rozwoju gospodarczego Polski. Do tego potrzebni są utalentowani ludzie. Poszukujemy ich na uczelniach i bardzo liczymy na rozwijanie tej współpracy.
To właśnie oni będą tworzyć technologie i produkty, które mają służyć polskiemu wojsku, a jednocześnie skutecznie konkurować na rynkach zagranicznych.
– Jak widzi pan PGZ za dziesięć lat?
– Chciałbym, aby PGZ była jedną z największych firm obronnych w Europie, dysponującą własnymi patentami, licencjami i technologiami oraz mającą realny wpływ na rozwój gospodarczy Polski.
Chcemy być niekwestionowanym liderem polskiego przemysłu obronnego i kluczowym partnerem wojska, zdolnym szybko odpowiadać na jego zmieniające się potrzeby. Jednocześnie chcemy być firmą, która rozwija polskie zakłady, buduje krajowe kompetencje, tworzy zamówienia dla kooperantów i wzmacnia regionalne ośrodki przemysłowe. Rozwój PGZ powinien przekładać się nie tylko na większe bezpieczeństwo, lecz także na nowe technologie, miejsca pracy i trwałe korzyści dla polskiej gospodarki.
Chcemy również zdecydowanie zwiększać eksport. Sukces na rynkach zagranicznych jest potwierdzeniem jakości polskich produktów, a jednocześnie pozwala zwiększać skalę produkcji, rozwijać zakłady i otwierać nowe możliwości przed krajowymi dostawcami.
Technologia na polu walki zmienia się bardzo dynamicznie, dlatego PGZ również musi stale się rozwijać. Za dziesięć lat chcemy być grupą nowoczesną, innowacyjną i rozpoznawalną na świecie, która nie tylko korzysta z technologii pozyskanych od partnerów, ale również samodzielnie je tworzy i oferuje innym.
– Obecnie PGZ zajmuje 51. miejsce wśród największych firm obronnych świata. Gdzie chcecie znaleźć się w najbliższej przyszłości?
– Naszą ambicją jest wejście do pierwszej trzydziestki największych firm obronnych na świecie i do pierwszej dziesiątki w Europie. Nie chodzi jednak wyłącznie o miejsce w rankingu. Chcemy, aby ten awans wynikał z realnego wzrostu skali działalności PGZ, rozwoju eksportu, własnych technologii oraz coraz większego udziału polskich zakładów i kompetencji w najważniejszych programach obronnych.
Każdy sukces eksportowy polskiego produktu wzmacnia nie tylko PGZ, ale także spółkę, która go wytwarza, krajowych kooperantów i całą polską gospodarkę. Naszym celem jest zbudowanie silnej, nowoczesnej i globalnie rozpoznawalnej marki polskiego przemysłu obronnego.
Rozmawiał Bartosz Stawiarz
Fot. PGZ


