Jeszcze dwie dekady temu biblioteka była centrum uniwersyteckiego świata – fizyczna przestrzeń z cichym szelestem kartek i zapachem starych książek. Dziś centrum życia uczelnianego przeniosło się do chmury – zasoby wiedzy, procesy administracyjne, a nawet laboratoria i zajęcia dydaktyczne działają coraz częściej w przestrzeni cyfrowej. W obliczu postępu technologicznego uczelnie wyższe stają się nie tylko miejscem kształcenia, lecz także inkubatorem kompetencji przyszłości. A jednak, mimo imponujących osiągnięć, wiele uczelni wyższych nadal boryka się z przestarzałą infrastrukturą technologiczną.

Od kredy do klawiatury

Rewolucja cyfrowa w nauczaniu nie zaczęła się – jak w innych sferach życia - od pandemii, choć bez wątpienia lockdowny w 2020 roku nadały jej bezprecedensowe tempo. Już wcześniej uczelnie inwestowały w systemy e-learningowe, platformy do zarządzania tokiem studiów, czy systemy wspomagające zdalne rekrutacje. Problem polega jednak na tym, że technologie wdrażano często punktowo, bez spójnej strategii – a nowoczesna uczelnia powinna być wspólną platformą , nie patchworkiem rozwiązań.

Współczesne szkoły wyższe konkurują nie tylko rankingami, programem studiów czy renomą kadry, ale także jakością cyfrowej infrastruktury. Młode pokolenie – wychowane ze smartfonem w ręku – oczekuje prostoty, intuicyjności i nowoczesnych rozwiązań. Trudno ich przekonać do bogatej nierzadko oferty edukacyjnej, jeśli system rejestracji na zajęcia przypomina formularz z 2000 roku, USOS nie działa tak, jakby chcieli tego studenci czy pracownicy uczelni, a dostęp do materiałów dydaktycznych wymaga trzydziestu kliknięć i logowania przez stare systemy.

Inteligentne uczelnie, czyli jakie?

W Europie Zachodniej rośnie popularność koncepcji „Smart Campus” – zintegrowanych, elastycznych i bezpiecznych środowisk edukacyjnych. To nie tylko nowoczesne oprogramowanie, ale całościowa transformacja – od AI w dydaktyce po roboty służące obsłudze studentów. Inteligentna uczelnia to taka, która potrafi przewidywać potrzeby studentów, analizować dane z tysięcy interakcji i optymalizować zasoby.

Dla polskich szkół wyższych to szansa, by nie tyle nadążać, co zacząć wyprzedzać. Cyfryzacja to nie tylko cyfrowa tablica zamiast kredy – to zmiana filozofii zarządzania całą instytucją.

Skąd wziąć na to środki?

I tu pojawia się konkretna propozycja wsparcia: Pożyczka na cyfryzację od Banku Gospodarstwa Krajowego. Jest to nowa możliwość wsparcia uczelni wyższych ze środków Krajowego Planu Odbudowy (KPO). To instrument finansowy skierowany m.in. właśnie do uczelni wyższych. Daje możliwość sfinansowania szerokiego wachlarza działań cyfrowych: od zakupu sprzętu, przez modernizację sieci IT, po wdrażanie innowacyjnych systemów edukacyjnych i narzędzi zarządzania.

Oprocentowanie pożyczki, w niektórych przypadkach może być równe zeru, a okres jej spłaty – nawet 20 lat. Co istotne, można z niej skorzystać zarówno w przypadku rozbudowanych inwestycji  (np. systemy bezpieczeństwa danych), jak i projektów miękkich (np. wdrożenie aplikacji dla studentów, e-learning).

Właśnie dlatego warto przyjrzeć się dostępnym rozwiązaniom finansowym, które nie tylko pozwolą nadrobić technologiczne zaległości, ale i wyznaczyć kierunek na kolejne lata.

Więcej informacji o zasadach uzyskania pożyczki oraz przykładach, na co można ją przeznaczyć znajdziesz na: www.bgk.pl/pozyczkanacyfryzacje

Tekst powstał we współpracy z Bankiem Gospodarstwa Krajowego. Artykuł ma charakter informacyjny oraz marketingowy. Więcej informacji o produkcie  znajdziesz na stronie www.bgk.pl/pozyczkanacyfryzacje