Profesor Andrzej K. Koźmiński kończy 85 lat, a jego życie przypomina starannie przemyślany scenariusz z licznymi wątkami, które splatają się w drogę do międzynarodowego sukcesu naukowego i stworzenia uczelni otwartej na świat. Już jako czterolatek przeżył wstrzymanie transportu do Oświęcimia, w którym jechał z matką i dziadkami z obozu w Pruszkowie po Powstaniu Warszawskim. To jeden z najmocniejszych obrazów, jakie zapadły w jego pamięć. Kilka miesięcy później wrażenie wywarła na nim Szkoła Główna Handlowa ojca, prof. Leona Koźmińskiego.

Życiowe zakręty

Podobnie jak jego ojciec, Koźmiński doświadczał trudnych wyborów i wyzwań. Po nieudanej habilitacji w Polsce (mimo czterech jednoznacznie pozytywnych recenzji rada wydziału w głosowaniu tajnym bez dyskusji odmówiła mu dopuszczenia do kolokwium) w wieku 26 lat wyjechał do Francji, gdzie pracował w prestiżowym Centre National de la Recherche Scientifique. Za radą ojca wrócił do kraju, ostatecznie zdobywając habilitację w Łodzi. Ze względu na brak członkostwa w partii przeniesiono go do Katedry Zarządzania, gdzie rozpoczął karierę w zarządzaniu i zdobył stypendium Fulbrighta w Carnegie-Mellon University w Pittsburghu, spotykając Noblistę Herberta Simona. To doświadczenie zainspirowało go do stworzenia w Polsce nowoczesnej szkoły biznesu.

Uczelnia z marzeń

Pomysł realizował stopniowo – najpierw w 1989 r. powstała Międzynarodowa Szkoła Zarządzania z programem MBA, a w 1993 r. uruchomił Wyższą Szkołę Przedsiębiorczości i Zarządzania (obecnie Akademia Leona Koźmińskiego). Siedzibą uczelni został zdewastowany budynek fabryki na warszawskiej Pradze, który przekształcono w nowoczesny kampus. Dzięki wizji profesora uczelnia zdobyła prestiżowe akredytacje „trzy korony” (EQUIS, AACSB, AMBA) i regularnie pojawia się w światowych rankingach Financial Times, osiągając wysokie miejsca również w rankingach Perspektyw.

Praca naukowa i wyzwania współczesności

Od 2011 r. Koźmiński pełni funkcję doradczą, skupiając się na badaniach empirycznych nad zrównoważonym rozwojem, przywództwem i wyobraźnią ekonomiczną społeczeństwa. Podkreśla rolę edukacji w przygotowaniu ludzi do zmian społeczno-gospodarczych oraz znaczenie interdyscyplinarnych projektów w dynamicznie zmieniającym się świecie.

Zwraca uwagę na zagrożenia transformacji cyfrowej w edukacji, zmiany w strukturze popytu na usługi edukacyjne oraz malejącą rolę dyplomów na rzecz konkretnych umiejętności. - Powiedzmy sobie szczerze – na skutek zawirowań historycznych nasza pozycja w nauce światowej jest teraz niższa w porównaniu z tym, co było w latach 60., nawet 70. XX wieku. I to mnie boli. Jego zdaniem składa się na to wiele czynników, m.in. olbrzymia machina produkcji naukowej, w której nie znajdujemy się dostatecznie dobrze. Także to, że nie zdołaliśmy wejść do najbardziej liczących się sieci współpracy naukowej, że przeżywaliśmy wstrząsy, które w nauce są zawsze szkodliwe.

Profesor Koźmiński pozostaje aktywny, śledząc globalne procesy, ostrzegając przed wzrostem nacjonalizmów i wspierając rozwój edukacji w duchu wolności i niezależności. Jubileusz profesora to okazja do docenienia jego wkładu w naukę i edukację, a także jego wizji uczelni, która łączy elitarność, innowacyjność i otwartość na świat.

Z okazji 85. rocznicy urodzin składamy Panu Profesorowi najserdeczniejsze życzenia zdrowia oraz pomyślności.

Perspektywy