Telewizja Polska ucieszyła ostatnio wielu serialowych smakoszy zamieszczając w swojej ramówce serial Sherlock. Chociaż pierwszy odcinek ma już 4 lata, a posiadacze AXN mogli oglądać serial w języku polskim już od dawna, to TVP2 pozwoliło na odbiór filmu szerszej widowni.
Bohaterowie książek Artura Conana Doyle’a – Sherlock Holmes i dr Watson – w ciągu ostatnich kilku lat przeżywają drugą młodość. Fala ponownej popularności ruszyła wraz z wyjściem do kin pierwszego filmu z Robertem Downey’em Juniorem w roli głównej. Ekranizacja doczekała się drugiej części w roku 2011, a jej fani już zacierają ręce na zapowiadaną po cichu część trzecią.
Tymczasem w 2010 roku telewizja BBC wypuściła Sherlocka, który złamał dotychczasowe standardy ekranizacji opowiadań sir Doyle’a, gdyż jego fabuła rozgrywa się we współczesnym Londynie. Dwa lata później amerykańska stacja CBS wyprodukowała serial Elementary, który nie tylko przeniósł Holmesa ze stolicy Wielkiej Brytanii do Nowego Jorku, ale również całkowicie odmienił postać dr. Watsona. W tej wersji, bowiem, wierny towarzysz głównego bohatera jest… kobietą i do tego o wschodniej urodzie.
Za pewnie w odzewie na niespotykaną popularność do polskich księgarń weszła olbrzymia Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa.
W takiej sytuacji trudno sobie nie zadać pytania: dlaczego akurat teraz? Jak to się stało, że nagle reżyserzy filmowi i telewizyjni postanowili nie tylko wskrzesić legendarnego detektywa, ale też przenieść go do współczesnych czasów, czy nawet zmienić płeć jego partnera? Żeby odpowiedzieć na to pytanie należy cofnąć się do 2004 roku.
Nie wiem, czy jeszcze pamiętacie jeden z największych serialowych hitów – Dr House. To między innymi dzięki niemu w tym czasie coraz więcej Polaków przekonywało się, że serial może być czymś więcej niż telenowelą lub sitcomem. Postać gburowatego, cynicznego, uzależnionego od leków ale za to genialnego lekarza była źródłem tematów do rozważań nad moralnością czy sensem życia (być może na niezbyt wysokim poziomie – ale jednak). Dr Gregory House był niczym innym jak wcieleniem Sherlocka Holmesa, który zamienił kryminalistów na pacjentów, skrzypce na fortepian, a morfinę na Vicodin. Po House’ie pojawił się Dexter (2006), za nim Mentalista (2008), a gdy już świat pokochał inteligentnych nihilistów, naturalnym był powrót do korzeni archetypu.
A jak w ten trend wpisuje się Sherlock? Doskonale pasuje do schematu. Benedict Cumberbatch jest świetnym Holmesem. Spełnia wszystkie wymagania: odpowiednio wyważone inteligencja, pewność siebie zakrawająca na pychę i tajemniczość. Należy też wspomnieć, że jest niezwykle przystojny. Martin Freeman z kolei jest moim ulubionym Watsonem.
Każdy z trzech sezonów, które do tej pory wyszły ma po trzy odcinki. Z kolei każdy z epizodów jest pełnometrażowym, 90-minutowym filmem. Co ciekawe fabuła nie jest całkowicie zmyślona przez scenarzystów serialu, ale stanowi interpretację któregoś z oryginalnych opowiadań.
Dr Watson – lekarz wojskowy – po powrocie z frontu nie może znaleźć sobie miejsca w Londynie. W końcu udaje mu się wynająć mieszkanie na Baker Street 221B wraz z nowo poznanym ekscentrycznym Sherlockiem Holmesem, prywatnym detektywem. Watson postanawia zacząć pracować z nowopoznanym towarzyszem, przez co wplątuje się w trudną do rozplątania sieć intryg. Kto jest przyjacielem, a komu nie należy ufać? Kto zabił kobietę w różowym kostiumie? Kim jest tajemniczy Moriarty i jaki jest jego cel?
Atmosfera Sherlocka jest typowo angielska – nieco mroczna, zagadkowa, niedopowiedziana. To produkcja dla wszystkich serialowych fanów. Znajdziemy w nim tajemnicę, fantastyczne postacie, humor i… cliffhangery (kochamy je i nienawidzimy). Długość odcinków to zdecydowana zaleta, choć ich ilość pozostawia wiele do życzenia.
Sherlock
TVP 2
Niedziela, godz. 21:10.
reżyseria: Paul McGuigan
Benedict Cumberbatch (Sherlock Holmes), Martin Freeman (dr John Watson), Rupert Graves (Lestrade), Una Stubbs (Hudson), Loo Brealey (Molly Hooper), Vinette Robinson (Sally Donovan), Tanya Moodie (Ella).