Wiktoria Korzecka, uczennica drugiej klasy LO nr VIII we Wrocławiu i założycielka strony Posłuchajcie Uczniów na Facebooku, zabiera głos w sprawie obecnej sytuacji w polskich szkołach.

Dostaję ostatnio mnóstwo sygnałów od różnych osób, które zgłaszają, że szkoły w Polsce działają nie tak, jak powinny. Uczniowie piszą do mnie, że łamane są zapisy rozporządzenia, np. wpisuje się im nieobecności, oceny, robi kartkówki i wymaga stałej gotowości, za której brak byli „nagradzani” odpowiednimi ocenami (podczas gdy obowiązkową naukę zdalną wprowadzono dopiero od 25 marca). Zgłaszają się również rodzice, którzy się skarżą, że nie są w stanie uczyć swoich dzieci, bo nie mają do tego warunków: czasu, kompetencji, możliwości technicznych. Piszą wreszcie nauczyciele – że muszą sami kupić sprzęt, że znowu wylewa się na nich wiadro pomyj.

Dlatego mam coraz silniejsze wrażenie, że polska szkoła sobie w obecnej sytuacji nie radzi. Ministerstwo Edukacji Narodowej zakłada istnienie idealnego świata, w którym 90 proc. polskich szkół uczy zdalnie, co w oczywisty sposób mija się z prawdą. Dziś polska edukacja uskutecznia coś, co można nazwać łańcuszkiem ogólnikowych wymagań: MEN wymaga od kuratoriów, kuratoria od dyrekcji, dyrekcja od nauczycieli, nauczyciele od uczniów i rodziców. A czego się wymaga? Żadnych konkretów. Jeśli już się jakieś konkrety pojawią, są tragikomiczne. Przykładowo kilka dni temu dowiedzieliśmy się, że szkoła nie jest obiektem zakażonym i objętym kwarantanną, więc przewiduje się konsultacje bezpośrednie: jeden czy dwóch uczniów siada w różnych kątach sali, w kolejnym siada nauczyciel i nie stanowią dla siebie zagrożenia.

Niezwykle wyraźnym problemem jest też wykluczenie cyfrowe wielu uczniów – dwójka rodzeństwa, rodzice pracujący w domu i jeden komputer. Albo słaby internet. Albo stan zdrowia utrudniający korzystanie z komputera. Albo paraliżujący strach przed zachorowaniem i tym, co będzie dalej. Albo patologia w domu. Albo po prostu bieda. A przecież to oczywiste nawet dla najmłodszych spośród nas, uczniów: by lekcje zdalne „działały”, każdy powinien mieć dostęp do internetu i komputera. I to powinno zapewnić nam państwo (a nie dyrekcja czy nauczyciele), jeśli chce wprowadzać edukację online.

Patrząc na mnie i moich rówieśników, widzę, że wobec zamknięcia szkół dzielimy się dziś na trzy grupy:

• nauczę się wszystkiego, zrobię wszystkie zadania i zobaczę, czy wszystko umiem (mniejszość);
• zrobię tylko to, co będzie sprawdzane i oceniane (większość);
• nie zrobię nic, mam wolne.

Ważną kwestią jest więc motywacja do nauki. A polska szkoła nie motywuje. Mówi nam, że uczymy się czegoś do sprawdzianu/egzaminu. Nijak się to ma do naszego życia, naszej przyszłości. Bo po co nam wyuczone definicje z podręcznika, jeśli nie potrafimy wyciągać własnych wniosków? Nie widzimy sensu w tym, czego każą nam się uczyć. Zatem w czasie pandemii zostaliśmy z grubymi podręcznikami i ćwiczeniami. Sami.

Lekarstwo? Może gdyby – przed zamknięciem szkół – na lekcjach było więcej projektów, „żywych” zagadnień, tematów współczesnych i ważnych dla nas, młodych ludzi, o wiele łatwiej byłoby nam uczyć się samodzielnie w domu. A tak? Mamy edukacyjną fikcję z wymogiem realizacji podstawy programowej w tle. Tylko czy na pewno świat zawali się, jeśli część materiału nie zostanie przerobiona?

Posłuchajcie Uczniów

Strona założona w październiku 2019 r. – kiedy to głośna stała się dyskusja na temat edukacji seksualnej w szkołach. Organizowane były wtedy manifestacje, na jednej z nich przemawiała Wiktoria jako przedstawicielka środowiska uczniowskiego i wtedy krzyknęła: POSŁUCHAJCIE UCZNIÓW. I tak zostało :) 

Ideą założenia strony było zwrócenie uwagi na problemy polskiej szkoły – podstawy programowe pełne mało istotnych rzeczy, a jednocześnie pomijające tematy współczesne i ważne dla młodych ludzi, przewaga teorii i suchej wiedzy nad praktyką, reformowanie tam, gdzie reformy są zbędne itp.

Opr. MT